เรียนรู้ทักษะในการเขียน จากการอ่าน (ภาษาอังกฤษ) "Reading towards Writing"

เข้ามาชี้แจงว่า การเรียนจากตัวอย่าง essay นั้น มันทำไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่าผู้เรียนจะฟังและพูดภาษาอังกฤษคล่องสูสีเจ้าของภาษา แล้วจึงมาเริ่มเรียนเขียน

แต่ในกรณีที่ไม่ใช่เจ้าของภาษา ขั้นตอนมันไม่ง่ายอย่างที่คิด

ในการสมัครงานที่ต้องเขียนข้อความอะไรเป็นภาษาอังกฤษนั้น คนไทยส่วนใหญ่จะคิดคำนึงเรื่อง “รูปแบบที่เป็นทางการ” หรือหลักการทางด้านต่างๆเช่น ที่ จขกท ถามมาคือ “ต้องมีบทนำ เนื้อเรื่อง สรุป แต่ส่วนตัวคิดว่า ไม่จำเป็นต้องใช้แบบนั้น เพราะอย่างเช่น ให้เขียนเล่าเรื่องของตัวเองและครอบครัว ก็น่าจะเล่าเรื่องไปเลย แต่ก็ไม่ทราบว่า การเขียนแบบนั้นมันถูกต้องไหม”

คำตอบที่ตรงประเด็นมากที่สุดก็คือว่า เวลาคัดเลือกผู้รับสมัครงาน คนที่อ่านข้อความภาษาอังกฤษ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคนอ่านเป็นฝรั่งเจ้าของภาษา) ต่อให้ผู้สมัครเขียนถูกรูปแบบหมด และมีหรือไม่มี บทนำ เนื้อเรื่องสรุป มาอย่างถูกต้องตามที่ จขกท สงสัย แต่สิ่งเดียวที่จะทำให้เอกสารสมัครงานโดนโยนลงตะกร้าก็คือ

“ภาษาอังกฤษมันอ่านแล้วไม่เป็นธรรมชาติ”

บางทีนะ ถ้าผู้สมัครงาน เขียนแบบว่า ต่อให้ไม่มีหลักการ แต่เขียนโดย “เป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุด” แต่ภาษาอังกฤษ “เป็นธรรมชาติ” คนที่อ่านจะ “สะดุดตา” และสนใจในตัวผู้สมัครรายนี้ทันที (ขอเน้นว่า “ทันที”)

เพราะอะไร?  เพราะคนไทยส่วนใหญ่เขียนภาษาอังกฤษ “ไม่เป็นธรรมชาติ”

ไม่เป็นธรรมชาติเพราะอะไร?

เพราะเกิดจากการเรียนรู้ที่ผิดๆ  

ผิดๆเพราะอะไร?

ผิดๆเพราะ หลงเข้าใจผิดคิดว่า เรียน grammar เป็นข้อๆ แล้วท่องศัพท์เป็นคำๆโดดๆ แล้วก็จะเขียนได้

แต่จริงๆแล้ว ไม่ใช่เลย!!!!

องค์ประกอบในการที่จะเขียนภาษาอังกฤษให้อ่านดูเป็นธรรมชาติได้นั้น มีขั้นตอนการเรียนรู้ดังต่อไปนี้

1 grammar ในระดับพื้นฐาน ข้อผิดพลาดที่เห็นมากที่สุดในการเขียนคือ conjugation (กระจาย verbs) ผิด
2 collocations คือการใช้คำศัพท์เป็นกลุ่มคำ แล้วให้คำศัพท์ตัวนั้น มีความหมายเปลี่ยนไปเรื่อยๆตามที่เราต้องการ
3 punctuation

นักศึกษาปริญญาตรีเอกอังกฤษ ส่วนใหญ่เรียนข้อ 1 แล้วกระโดดไป 3 เลย แล้วแถมเรียน grammar ยากๆเพิ่มแล้วท่องศัพท์เป็นคำโดดๆ จนรู้เกือบหมดทั้ง dictionary อังกฤษเป็นไทย  แต่แทบไม่รู้ collocations เลยแม้แต่นิดเดียว  ดังนั้นพอเขียนไปฝรั่งเจ้าของภาษาอ่านแล้วรู้สึกว่า “ผิดธรรมชาติ” ทันที

โชคไม่ดีเป็นของพวกเราที่ต้องเรียนภาษาอังกฤษ เพราะมันเป็นภาษาที่ “เรียนยากมากที่สุดในโลก”   ลองเทียบภาษาอังกฤษกับภาษาจีน  

คำศัพท์พื้นฐานในภาษาจีน 3,000 กว่าคำ ท่องเป็นคำโดดๆ แล้วนำไปแปลได้ เขียนประโยคได้ดี ครบ 3,000 คำ  
แต่คำศัพท์พื้นฐานในภาษาอังกฤษ 3,000 กว่าคำ ท่องเป็นคำโดดๆ แล้วนำไปแปลไม่ได้ เขียนประโยคไม่ได้ ครบ 3,000 คำ  เว้นเสียแต่ว่าจะท่องจำ collocations เป็นจำนวนหลายหมื่นหลายแสนความเป็นไปได้

นั่นก็หมายความว่า การเขียนภาษาอังกฤษให้เป็นธรรมชาติ จะต้องใช้เวลาเรียนรู้ “หลายปี”